Klein handje op je knie

David in Purcari (Moldaviƫ)

 

David (24) ging afgelopen zomer mee op reis naar Purcari in Moldavië. Hij vertelt hoe zijn ervaring is geweest.

Ik kan oprecht zeggen dat ik alles aan Moldavië fantastisch vind! Allereerst het land zelf. Toen ik op een gegeven moment op een pleintje stond, met de zon hoog in een strakblauwe lucht, met geen auto in de buurt en een Moldavisch ijsje (die zijn echt aan te raden overigens!) in mijn hand, toen realiseerde ik me dat je helemaal niet zoveel dure dingen nodig hebt. Ook zonder alle luxe die voor ons zo gewoon is, kan je je volkomen ontspannen en volkomen gelukkig voelen.

 

Verder zijn er de mensen. Hoewel sommigen in het begin vrij stug lijken, zie je ze bijna nooit meer zonder brede glimlach als ze je eenmaal kennen. Het is een glimlach die zowel vriendelijkheid als dankbaarheid uitstraalt. En naast vriendelijkheid zijn ze ook ontzettend gul. Ze doen enorm hun best om te zorgen dat we ons op ons gemak voelen. Zo hebben ze de tweede dag voor ons een douche gebouwd, en werd ons een rondje in de Lada van de pastor aangeboden (en ik mocht zelf rijden!).

Ook zonder alle luxe kan je je volkomen ontspannen en gelukkig voelen.

Purcari

En tot slot is er nog het project. We hebben ontzettend hard kunnen werken. We hebben het dak van de kerk (en toekomstig Day Care Centre) gesloopt, twee weken nadat we weer waren vertrokken zat het nieuwe dak erop. En we hebben de nieuwe muren gemetseld en zo het gebouwtje meer dan twee keer zo groot gemaakt.

Kinderkamp

Maar het project bestaat niet alleen uit bouwen. De eerste van de twee weken was er een kinderkamp georganiseerd door Youth for Christ, op het schoolplein. Meer dan 100 kinderen kwamen daar iedere dag naartoe om spelletjes te doen, te sporten, bijbellessen te volgen, en gewoon lekker te spelen natuurlijk. Wat een energie hebben die kinderen, en wat zijn ze allemaal leuk! Ik heb meerdere mensen uit mijn team horen zeggen dat ze er wel een paar mee terug wilden nemen in hun koffer. En ik geef ze groot gelijk!

Verschil maken

Natuurlijk hebben we niet non-stop gewerkt, daar was het simpelweg te warm voor. Gelukkig was er in de buurt van Purcari genoeg te doen. We hebben gezwommen in een zijtak van de Nistru. En voetbal- en unihockey wedstrijdjes gespeeld tegen Moldavische jongeren. Dit was allemaal onwijs leuk natuurlijk, maar het mooiste blijft natuurlijk dat we echt een verschil hebben gemaakt voor de mensen daar. En dat is iets wat ik mijn leven lang niet zal vergeten!

We hebben een verschil gemaakt voor de mensen daar.

Wat was je verwachting?

Omdat ik vijf jaar geleden ook al eens met Livingstone naar een project in Moldavië ben geweest, wist ik van tevoren al wat ik ongeveer kon verwachten. Ik had me al voorbereid op stinkende wc’s, koude douches en veel aardappels. Maar ook op mooi weer, vriendelijke en dankbare mensen, stevig doorwerken, en spelen met lieve en enthousiaste kinderen. Deze verwachtingen zijn allemaal uitgekomen, maar ook al heb je het al eerder meegemaakt, er zijn dingen die altijd bijzonder en nieuw blijven.

Alleen al het feit dat de mensen daar het zo waarderen dat je komt. Zelfs als de buschauffeur die je naar het project brengt de weg kwijt raakt, zitten ze om half 3 ’s nachts nog op je te wachten met borden vol heerlijke koekjes omdat ze weten dat je nog niet hebt gegeten. En natuurlijk de kinderen. Wij waren de eerste groep die naar dit project ging, dus ik had verwacht dat de kinderen vooral afwachtend zouden zijn. Het was inderdaad de eerste dagen vooral aftasten, maar ik had nooit kunnen denken dat op de laatste dagen, meer dan honderd kinderen massaal op ons af zouden komen stormen zodra ze ons zagen aankomen!

 

Mijn mooiste herinnering aan deze reis was op de dag dat ik voor het eerst de kinderen ontmoette. Ze hadden bijbelles in groepjes, en wij mochten natuurlijk ook meedoen. Terwijl ik met een groepje kinderen in een kring zat, en één van de oudere Moldavische meiden het verhaal voorlas, voelde ik ineens een klein handje op mijn rechterknie. Ik keek opzij en twee felblauwe ogen keken me een beetje verlegen aan. In mijn beste Roemeens vroeg ik het jongetje naar zijn naam. ‘Sammi’ klonk het een beetje verlegen. ‘Ik heet David’ zei ik terug. Hij leek tevreden en richte zijn aandacht weer op de les. Maar al snel merkte ik wat beweging en kroop hij bij me op schoot voor de rest van de les.

 

Nog steeds vind ik het heel bijzonder dat de kinderen in Moldavië zo openstaan voor die gekke Hollanders. En dat er tussen ons en hen zo’n mooie band kan ontstaan. Een band die kan beginnen met niets meer dan een klein handje op je knie.

 

Aankomende zomer een handje op jouw knie in Purcari?

22 juli - 5 aug 2016

Lees meer over het project.